روش های خمش (bending) و پرتابی (shooting) دو روش متداول برای حل مساله مقدار مرزی در ردیابی پرتوان هستند. در ردیابی به روش خمش فرض اولیه برای مسیر پرتو، یعنی خطی که چشمه و گیرنده را به هم متصل می کند، تا دستیابی به مسیری با کمترین زمان سیر، به طور تکراری خمیده می شود. میزان و جهت خمیدگی مسیر پرتو در هر تکرار به شیوه های گوناگون تعیین می شود. در این مقاله ضمن معرفی روشی بر مبنای تبلور شبیه سازی شده (simulated annealing) برای ردیابی پرتوی با کمترین زمان سیر طبق اصل فرما، توانمندی آن با اعمال روی مدل های فرضی نشان داده می شود، و نتایج با روش آشفتگی سه نقطه مورد مقایسه قرار می گیرد. با مقایسه نتایج مشاهده می شود که روش معرفی شده زمان سیر، کمینه کلی (global minima) را بدون توجه به مسیر اولیه انتخابی یا نحوه تغییرات سرعت به دست می آورد. به عبارتی بین هر جفت چشمه و گیرنده فقط آن پرتوی را می یابد که زمان سیر آن کمینه کلی باشد. الگوریتم تبلور شبیه سازی شده ضعف دیگر الگوریتم های ردیابی پرتو را که در یک کمینه موضعی گیر می افتند، ندارد. همچنین نشان داده می شود که روش معرفی شده با محدود کردن نقطه سوم از مسیر انتشار روی فصل مشترک، می تواند مسیر پرتو با کمینه موضعی (local minima) مربوط به اموج بازتابی را نیز تعیین کند.

تروپوسفر لایهای از اتمسفر است که از گازهای خشک و بخار آب تشکیل شده است که باعث تأخیر در زمان انتشار امواج الکترومغناطیس و در نتیجه خطا در تعیین موقعیت دقیق میشود. این تأثیر به طور خاص برای تکنیکهای ژئودزی فضایی بسیار بحرانی تلقی میشود. برای مدل سازی این خطا روشهای مختلفی پیشنهاد شده است که از جمله مطرحترین آنها میتوان به روشهای ردیابی اشعه سه بعدی و استفاده از توابع نگاشت اشاره کرد. ردیابی اشعه سه بعدی، روشی مستقیم برای این برآورد تلقی میشود. در این مقاله مقایسههایی بین این روش و روش استفاده از توابع نگاشت که بطور معمول مورد استفاده قرار میگیرند، انجام شده است. براساس این تحقیق مشخص میشود که در شرایط مختلف و برای رسیدن به دقتهای مورد نظر از کدام روش استفاده شود و اولویت با کدام روش است. در این مقایسه از توابع نگاشت VMF وGMF استفاده شده است که در تکنیکهای ژئودزی فضایی بسیار مورد استفاده قرار میگیرند. برای این منظور دادههای سال 2008 و 2011 ایستگاههای VLBI مورد استفاده قرار گرفته است. نتایج این مطالعه نشان میدهد که ایستگاهی که بیشترین رطوبت را دارد (KOKEE) در همه بازههای دقت، نیاز به ردیابی اشعه دارد و از توابع نگاشت نمیتوان استفاده کرد. همچنین برای رسیدن به دقت کمتر از 10 میلیمتر در ارتفاع ایستگاه بایستی تقریباً در تمام زوایای ارتفاعی ردیابی اشعه استفاده شود و یا برای رسیدن به دقت کمتر از 20 میلیمتر در ارتفاع ایستگاه بایستی تقریباً در زوایای ارتفاعی 0 الی 35 درجه ردیابی اشعه استفاده شود، و برای بقیه زوایا میتوان از توابع نگاشت استفاده کرد.

یکی از مباحث مهم در ژئودزی تعیین موقعیت نقاط است که به دو روش نسبی و دقیق انجام می شود. روش تعیین موقعیت مطلق دقیق (PPP) که در دو دهه اخیر گسترش یافته و مزایای ویژه ای نسبت به روش نسبی دارد، هنوز نتوانسته به دقت روش های تعیین موقعیت نسبی برسد. عمده مشکلات این روش مربوط به مدل های پردازش، ابهام فاز غیرصحیح و دقت برآورد اثر تروپوسفر است. تاکنون تلاش های زیادی برای اصلاح مدل ها و کالیبراسیون بایاس فازهای ماهواره ای صورت گرفته است. در این مقاله هدف برآورد هرچه دقیق تر تاخیر تروپسفری و در نتیجه افزایش دقت تعیین موقعیت با روش تعیین موقعیت مطلق دقیق است. برای این منظور تاخیر توسط پردازش PPP محاسبه می گردد، سپس سعی می شود بخشی از تاخیر که این روش نتوانسته مدل کند، توسط روش ردیابی اشعه محاسبه و اعمال گردد تا تعیین موقعیت به دقت بالاتری برسد.امواج منتشره از ماهواره ها تحت تاثیر تروپوسفر دچار تاخیر می شوند. مدل کردن این تاخیر در روش های تعیین موقعیت برای دستیابی به دقت بالا، بسیار مهم است. روش های مختلفی مانند روش ردیابی اشعه و استفاده از توابع نگاشتی مثل 1/cosz، VMF، GMF که تاخیر زنیتی را به تاخیر مایل تبدیل می کند، برای برآورد این تاخیر موجود است.در این مقاله تاخیر مایل تروپوسفری با استفاده از مدلهای عددی هواشناسی توسط ردیابی اشعه محاسبه شده است و اختلاف آن با تاخیرات مایل تروپوسفری بدست آمده به سه روشی که به تفضیل شرح داده خواهد شد (با استفاده از تابع نگاشت GMF و تاخیر زنیتی بدست آمده از روش PPP) به فایل های RINEX اعمال شده است. سپس برای فایل های RINEX اصلاح شده، پردازش PPP انجام شد. در واقع هدف ساختن فایل مشاهداتی RINEX جدیدی است که تاخیر مایل حاصل از PPP به جواب ردیابی اشعه نزدیک باشد. سپس اثر این اصلاح مشاهدات را در مختصات گیرنده حاصل از این روش ها بررسی می نماییم. با مقایسه نتایج با مختصات ITRF نقطه، مشخص شد که اعمال اختلاف بین تاخیر مایل حاصل از حاصلضرب تاخیر زنیتی بدست آمده از روش PPP در 88% تابع نگاشت هیدروستاتیک GMF و 12% از تابع نگاشت غیرهیدروستاتیک با تاخیر حاصل از روش ردیابی اشعه، به فایل های مشاهداتی، باعث بهبود تعیین موقعیت مطلق دقیق می شود.

در سال های اخیر روش های مختلفی برای محاسبه زمان سیر امواج لرزه ای در محیط های پیچیده سرعتی ارایه شده است (موزر، 1989 و ویدال، 1988). در این میان ردیابی موج با روش تفاضل متناهی (finite difference) نتایج قابل قبولی داشته است. در این مطالعه برای محاسبه زمان سیر امواج لرزه ای در یک مدل سلولی، از تقریب تفاضل که ویدال (1988) آن را ارایه کرده برای حل معادله آیکونال استفاده شده است. به منظور ارزیابی کارایی این روش، انواع متفاوتی از مدل های سرعتی مورد بررسی قرار گرفت که در همه موارد نتایج به دست آمده با مبانی نظری موجود تطابق لازم را داشت. سپس با استفاده از روش کم ترین مربعات میرا و الگوریتم گرادیان بندادی معرفی شده از سوی اسکیلز (1987) مرحله معکوس باقی مانده های زمان سیر برای ایجاد یک مقطع سرعتی از محیط زیرسطحی، صورت گرفت. برای ارزیابی کیفیت مقطع نهایی به دست آمده، از شاخص های آماری ماتریس دقت، ماتریس کوواریانس، ماتریس عدم قطعیت و جذر میانگین مربعی خطا استفاده شده است. این روش در مورد داده های حقیقی به دست آمده از محل زیرساخت یک سد وزنی بتونی به کار برده شده است. در توموگرام نهایی به دست آمده، در قسمت پایین، یک منطقه کم سرعت مشاهده شد که ممکن است بتوان آن را به سست بودن سنگ های تشکیل دهنده این زون نسبت داد. به منظور ارزیابی روش مورد استفاده در این مقاله، از روش بک پروجکشن (back projection) در محدوده مورد مطالعه استفاده شد و توموگرام نهایی به دست آمده از این روش با توجه به شاخص جذر میانگین مربعی، خطا به دست آمده در مقایسه با روش زمان همرسی (reciprocal time) از دقت قابل قبول برخوردار نبود.

در این مقاله، به منظور بهینه سازی توزیع شدت نور بر سطح فوتوکاتالیستی یک راکتور NETmix، تأثیر پنج پارامتر کلیدی شامل زاویه تابش، توان منبع نوری، نوع آرایش، تعداد منابع نور، و فاصله منبع تا سطح کاتالیست به صورت عددی مورد بررسی قرار گرفت. هندسه دقیق راکتور با استفاده از ماژول Ray Optics در نرم افزار کامسول مدل سازی شد و توزیع شدت تابش برای 25 ترکیب مختلف از این پارامترها شبیه سازی گردید. نتایج کیفی و کمی حاصل از کانتورهای تابش و میانگین شدت نور نشان داد که آرایش شش ضلعی یکنواخت ترین توزیع نور را فراهم می کند، در حالی که ترکیب خاصی از پارامترها شامل زاویه 100 درجه، توان 10 وات، آرایش مربعی، تعداد 72 ال ای دی و فاصله 10 میلی متر، بیشترین مقدار میانگین تابش به میزان 899٫9 وات بر متر مربع را ایجاد کرده است. تحلیل نتایج نشان داد که انتخاب ترکیب بهینه ای از پارامترهای نوری، نقش تعیین کننده ای در بهبود عملکرد فوتوکاتالیستی دارد؛ به طوری که بهینه سازی تنها یک متغیر، بدون در نظر گرفتن تأثیر متقابل سایر پارامترها، نمی تواند به نتایج مطلوب منجر شود. این پژوهش با ارائه یک چارچوب عددی جامع برای تحلیل توزیع تابش در راکتورهای فوتوکاتالیستی، می تواند به عنوان مبنایی برای طراحی مؤثر سیستم های نوری در کاربردهایی نظیر تصفیه، سنتز و فرایندهای فتوشیمیایی مورد استفاده قرار گیرد.

در سال های اخیر روش ردیابی اشعه به عنوان راه حلی کارا برای تعیین تاخیر تروپوسفری مطرح شده است. ورودی های این روش پارامترهای هواشناسی خواهند بود که از منابع مختلفی می توانند استخراج شوند که از جمله می توان به مدل های هواشناسی عددی و داده های رادیوسوندها اشاره کرد. همچنین بطور موردی در بعضی ایستگاه ها ممکن است برخی پارامترها بطور مستقیم در سطح ایستگاه مشاهده شده باشند. در این مقاله ردیابی اشعه به منظور تعیین تاخیر تروپسفری با استفاده تلفیقی از مدل های هواشناسی عددی، داده های سطحی اندازه گیری شده در ایستگاه های VLBI و همچنین داده های رادیوسوند انجام شده است. دو روش پیشنهاد شده، بر اساس دو رویکرد مختلف منطقه ای و یا ناحیه ای، سعی در بهبود دقت مدل های هواشناسی عددی دارند. نتایج حاصل نشان دهنده تفاوت در مقادیر دست آمده برای تاخیر تروپوسفری نسبت به زمانی است که بدون قید و فقط با استفاده از مدل های عددی برآوردها انجام می شود. بخش عمده تفاوتها ناشی از مولفه غیرهیدروستاتیک تاخیر است. مقایسه با نتایج یک برنامه مقایسه که در نیمه اول سال 2010 میلادی تحت نظر کارگروه WG4.3.3 انجمن بین المللی ژئودزی (IAG) ترتیب داده شد، تایید کننده همخوانی نتایج است که این همخوانی بر حسب ضریب شیب مشخص تر است.